Raceverslag Dutchables – ARWS Raid Gallaecia

Na een lange voorbereiding met een aantal teamtrainingen met het voltallige team Dutchables kwam begin mei dan eindelijk de nieuwsbrief met de race logistics en het roadbook. Things were getting real!

Na de (72-uurs) Basque Expedition Race in oktober hadden we twee belangrijke verbeterpunten. We moesten de race in Nederland al beter voorbereiden, zodat we op de dag voor de race geen stress zouden hebben, en minder tijd zouden verliezen op de wisselpunten. In onze race planning bleek al gauw dat de eerste cut-off de bottleneck zou worden om full-course te kunnen finishen. We zouden niet veel fouten mogen maken in het eerste gedeelte van de race om die cut-off te kunnen halen. Op de cut-offs daarna hadden we een stuk meer speling, dus de focus ging volle bak op etappe 1 t/m 3. Excel sheets werden gemaakt en het raceplan werd doorgesproken. En zo stapten we vrijdag 10 juni in het vliegtuig met heel veel zin om een paar dagen te gaan buitenspelen in noordwest Spanje.

Aangekomen in Spanje hadden niet alle mountainbikes het gooi en smijt werk van de Jerommekes van het vliegveld overleefd. En zo stond de dag voor de race in het teken van de zoektocht naar een fietsenmaker. De eerste en grootste fietsenwinkel was precies vanaf die dag voorgoed gesloten en de tweede fietsenwinkel volgens google maps was geen fietsenwinkel meer. Onze laatste optie was een mini mountainbike verhuur, maar wie het kleine niet eert… Met gebaren probeerden we duidelijk te maken wat er aan de hand was, en deze man bleek een uitermate bedreven fietsenmaker. Kabel naar het derailleur werd vervangen en het derailleurpad werd bij gebogen en opnieuw afgesteld. Er kon weer geschakeld worden, toch wel fijn voor 300km met 10.000hm op de mountainbike! Met werkende mountainbikes konden we in alle rust de overige voorbereidingen en verplichtingen van de organisatie doorlopen. Nog een laatste goede nachtrust en om 08.00u stapten we in de bus naar de startlocatie.

Ruim een uur voor de start kwamen we aan op de startlocatie, een idyllische groene vallei met stenen picknicktafels en een toiletgebouw voor alle zenuw plasjes. Er was toch wel even sprake van opluchting toen alle mountainbikes de busreis goed overleefd hadden. Na een sessie van 45 minuten kaarten intekenen en back-up kaarten overtekenen hadden we nog even de tijd om te beseffen dat we nu aan de start stonden van een Adventure Race World Series Race. Nog een snelle high five en we waren onderweg!

1: MTB 37,5km
100 racers die en group starten met een mountainbike etappe leek op voorhand een grote chaos te worden, maar dankzij een steile klim direct na de start werd het veld meteen uit elkaar geslagen. Een lostrillende kaarthouder in de eerste afdaling zorgde ervoor dat we, ondanks een snelle fix, meteen vanaf het begin onze eigen race raceten. Na 3,5 uur hadden we de 37,5km en 1269hm er al opzitten en waren we bij TA1. Een MC kondigde onze aankomst aan en we werden met applaus ontvangen door alle dorpsbewoners. Mede dankzij de opzwepende muziek op de TA waren we 22 minuten later alweer op pad voor de trekking etappe van 40km, enthousiast over onze snelle wissel waarin we onder andere onze mountainbike in de bike box moesten inpakken.

2: Trekking 40km
De eerste trekking etappe was er een met een heel aantal kilometers buiten de paden. Er waren veel mogelijke goede routes, en dat bleek ook uit de tracking waar alle teams voortdurend verschillende keuzes maakten. We liepen hier een heel stuk gelijk op met een 2-persoons team uit Estland. Zij maakten elke keer een andere routekeuze als wij, maar op de plekken waar onze paden elkaar kruisten kwamen we elkaar keer op keer weer tegen. Dat zorgde voor wat rivaliteit en erg leuke momenten als we elkaar voor de zoveelste keer weer tegen kwamen. Binnen 10 uur hadden we deze etappe achter de rug en toen de klokken van de kathedraal van Mondonedo middernacht sloegen waren we met de beentjes omhoog aan het genieten van een warme adventure food maaltijd.

3: MTB 133km
Inmiddels waren we 2,5 uur sneller dan onze planning en dat was maar goed ook, want de volgende etappe was een van de mammoet etappes van de race. 133km mountainbiken met een duizelingwekkende 5200 hoogtemeters, en de strakke cut-off aan het einde. Vol goede hoop, en zonder een echt idee hoeveel hoogtemeters 5200 hoogtemeters nou echt zouden zijn fietsten we weg. De checkpoints kwamen aanvankelijk makkelijk en snel, en we konden ons na CP11 en CP12 zelfs twee microslaapjes van 10 minuten permitteren. Uit ons schoonheidsslaapje na CP12 werden we echter bruut gewekt door de koplampen van teams 106 en 107. In onze slaapdronken gemoedstoestand leken dit de koplampen van een auto en aangezien we met onze fietsen midden op de weg lagen doken we nu luid schreeuwend met onze fietsen de berm in. De teams 106 & 107 keken verbaast op toen ze langs ons fietsten en vroegen nog of het goed ging met ons. Nadat we bijgekomen en uitgelachen waren over onze vluchtactie stapten we weer op de fiets. We zijn nog nooit zo snel en effectief wakker geworden tijdens een adventure race! Ook toen na deze breaks de zon opkwam gingen we aanvankelijk lekker door.

De paden omhoog werden wel wat steiler en langer dus we moesten steeds langere stukken lopen met de fiets. Tot het op een gegeven moment wel erg warm werd. We ontdekten toen dat het weer aan de kust en op de bergtoppen landinwaarts een wereld van verschil was. We hadden ons voorbereid op zo’n 20 graden met gezellig zonnetje, het weerbericht van de kustplaats en race locatie Viveiro. Landinwaarts bleek de temperatuur echter gemakkelijk 10 graden hoger en bleek de zon goed te branden, oei! Volgende keer gaan we ook het insmeren met zonnebrand maar op het schema er bij zetten 😉

Na een break bij CP17 om wat kleine gebreken met o.a. derailleurs af te stellen, klikpedalen wat losser te zetten, en even in de schaduw onze lichaamstemperatuur naar beneden te brengen, konden we onze weg weer vervolgen met een leuke afwijkende route van CP18 naar CP19. Erg leuk om de verbaasde gezichten te zien van de teams die we hierdoor tegemoet kwamen! Onze route bleek uiteindelijk even snel te zijn als de route die de meeste teams hier kozen.

Na dit CP moesten we nog 1 lange klim omhoog voordat we lang naar beneden mochten rollen naar het TA met een uitje in een grottenstelsel als intermezzo. Het begon er nu toch wel op te lijken dat we de eerste cut-off zouden gaan halen! Bij het beklimmen van de heuvel en het verdwijnen van de laatste zonnestralen reden we de eerste echte sleepmonsters tegen het lijf. Struiken werden aangezien voor ‘monsters’ en zelfs hele partytenten en toegangsborden tot de grot werden langs de weg gespot. Om elkaar een beetje bij de les te houden werden er gesprekken aangeknoopt over willekeurige onderwerpen. Wonder boven wonder hebben we ondanks het trage tempo maar 1 klein navigatie foutje gemaakt. De klauterpartij in een verbazingwekkend uitgestrekte en natte grot bracht ons weer enigszins terug in de werkelijkheid, en zo reden we om half 2 het TA binnen waar zelfs nog een aantal teams lagen te slapen. We werden hier verrast met een middernachtelijke pizza in ‘Bar Casa da Cultura’, en gebruikten de tijd tot de pizza’s klaar waren om de mountainbikes op te bergen in hun box en de tassen om te pakken voor de volgende etappes.
Na de pizza en een heerlijke 2,5 uur slaap, begonnen we 50 minuten voor de cut-off met lopen naar de kajak instap plek 12km verderop. Al snel nadat we in de kajak gestapt waren kwamen we erachter dat de Rio del Eo toch wel wat meer stroomversnellingen in petto had dan de sneller stromende riviertjes in Nederland.

4: Trek 12km + Kajak 21km
Bij een van de eerste stroomversnellingen hielden Guido en Marijn het net droog, maar lagen Mike en Eva even later uit de boot. Snel doorvaren om niet koud te worden was het devies, aangezien de zon zich nog wat verstopte achter de heuvels. We waren wel wakker geschud en mede dankzij de wildwater kajak ervaring van Mike en Marijn en een goede samenwerking in beide boten konden we verder genieten van de rest van de stroomversnellingen. Ondanks het stevige peddel tempo bleef een van boten flink bibberen, en was het genieten toen na 2 uur varen de eerste zonnestralen over de heuvel piepten. Na nog 2 uur peddelen kwamen we aan in de sporthal van de school La Paloma, aangemoedigd door de schoolkinderen die ons allemaal een high five wilden geven! In de verkoeling van de sporthal kregen we een warme lasagne van de organisatie, en hebben we de kaarten voor de komende 2 etappes ingetekend.

5: Trek 72km
We hadden zin in de komende loop etappe. De vorige loop etappe was ons goed afgegaan, en we voelden ons goed. Maar helaas was dat van korte duur. Zo’n 2 uur nadat we het TA verlaten hadden bleek dat (waarschijnlijk) de lasagne niet goed gevallen was bij Eva, met buikloop als gevolg. Na een half uur pauze en slapen was het plan van aanpak gemaakt. Een uitgebalanceerd pillenschema, in combinatie met een rol toiletpapier, en een route keuzes langs voldoende bosjes was het devies. En we zouden onze loopsnelheid aanpassen naar wandelen. Op deze manier hoopten we de buikloop te managen, zodat we als compleet team in de race konden blijven. Full course finishen met het hele team was veel belangrijker dan proberen nog een team voor ons in te halen. Ook de blaren onder de bal van de voet van Guido begonnen langzaamaan wat zorgwekkend te worden. Dit was een lastige combinatie aangezien wandelen voor de blaren van Guido het minst fijn was. Ondanks dit alles hadden we een mooie wandeling langs de kust waarbij fotograaf Honza Zak ons een heel stuk gezelschap hield (en ook nog mooie plaatjes van ons en de zonsondergang schoot).

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Blij dat we in ieder geval een groot deel van deze etappe met nachtelijke temperaturen konden afleggen, begonnen we aan de eerste klim landinwaarts. De in het begin nog mooie paadjes die ongeveer de goede kant op gingen, liepen al snel dood. Door het bos konden we nog een best goede weg naar boven vinden en we hoopten dat we goed zaten. De jonge honden in ons vonden dat doorsteken stiekem wel schitterend, maar na een tijdje liepen we onszelf toch wel aardig in de penarie en ging het tempo zienderogen omlaag. Na ruim een uur ‘bush bashen’ struikelden we ineens op het pad. Na afloop bleken we ruim 300 meter en 150hm aan prikkelbosjes en bramenstruiken tot boven de knie te hebben bedwongen, terwijl er 100 meter links van ons een goed pad omhoog liep. Helaas pindakaas, maar ook wel weer een avontuur. Hierna hadden we een pauze nodig en we vonden een koeienschuur waarin we ruim een uur hebben gelegen. Mede doordat de koeien toch wel wat onrustig bleven hebben we hier helaas niet allemaal even goed kunnen slapen. Na ruim een uur zijn we daar toch maar weer vertrokken om in een volgend dorpje vlak voor zonsopkomst nog een uur te slapen in een veel rustiger verlaten kippenschuurtje. We liepen de kilometers weg onder onze voeten, terwijl de zon de bergen landinwaarts alweer snel verwarmde.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

6: MTB 21,5km
De warmte begon zich ondertussen flink in ons lijf te nestelen en de aankomst op een koele TA was een genot. Een siësta van 1,5 uur voor een CTRL+ALT+DELETE op onze lijven was precies wat we nodig hadden. Even geen brandende zon, een Knusper-Müsli en wat ORS deed wonderen waardoor we weer ‘fris & fruitig’ aan de snelle rit naar zee konden beginnen. Op een paar minuten na reden we deze korte fietsetappe zelfs in de snelste tijd van alle teams!

7: Trek 21km + SUP 1km
We hadden onze borst natgemaakt voor de volgende loop etappe. Deze leek met een snelste tijd van 5 uur en 45 minuten voor de topteams een pittige te worden. Maar niets bleek minder waar. Eenvoudige navigatie over goede paden zorgde ervoor dat we hier flink tijd wonnen op ons schema. Na al een hele nacht zonder slaap besloten we op het TA nog een uurtje te pakken, en te proberen daar in ieder geval de laatste mountainbike etappe op te kunnen finishen. Toen de buikklachten van Eva na het slapen ook weg trokken besloten we om sterk te gaan finishen.

8: MTB 105km
Na een paar uur fietsen besloten de weergoden dat we nog wat water te goed hadden, en ze lieten de regen een paar uur lang rijkelijk vloeien. Een race met alleen maar zon is natuurlijk veel te makkelijk. Ondanks het weer trapten we goed door langs het ‘pad van de watervallen’, zoals de etappe toepasselijk genoemd was. Ondanks de soms stromende regen en toch al ruim 4 dagen racen ging de navigatie als een trein. Het laatste stuk langs de kust was helaas wel een stuk zwaarder dan we verwacht hadden, maar we rolden na 16 uur, 4,5 uur sneller dan gepland, net na zonsondergang de laatste TA binnen. We konden de finish al ruiken! Geen haar op ons hoofd die eraan dacht om nu nog te gaan slapen, we wilden vannacht nog finishen, en hadden zin in een droog, warm en zacht bed.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

8: Kajak (6km) – Loop (6km) – Kajak (6km)
Maar de laatste etappe zou nog wel wat voeten in de aarde blijken te hebben. Het was inmiddels donker, het waaide stevig en de regen striemde in ons gezicht. We hadden ons het laatste deel van de mountainbike etappe nog afgevraagd of de organisatie de etappe wel door zou laten gaan. Maar er was geen twijfel bij de organisatie, al stuurden ze wel een reddingsboot mee met elk team. Het weer hield ons aanvankelijk allemaal goed wakker, maar tegen het einde van het eerste kajak deel bleek dat het slaapgebrek en de snelle en natte mountainbike etappe ons niet in de koude kleren was gaan zitten. Door slaapaanvallen van in eerste instantie vooral Marijn, en later ook Mike was zwalken een betere beschrijving van onze manier van voortbewegen dan lopen. Het pad naar de vuurtoren was ons gunstig gezind en bleek voor een groot deel een leuning te hebben waar we ons aan vast konden houden (en aan vooruit konden trekken). Opnieuw hielpen de slaapdronken gesprekken om toch enigszins wakker te blijven, en we kwamen na ruim 1,5 uur weer bij de kajaks terug. Nu stonden we voor een grotere uitdaging. Door de harde wind en stevige deining van de zee moesten we alle vier alert zijn om niet om te slaan of naar de rotsen af te drijven. Een paar cafeïne pillen en een frisse golf in het gezicht van Mike in combinatie met wat adrenaline zorgden dat we klaar wakker de baai uit peddelden. En wat een epische kajak etappe was dat! We voelden ons in onze kajaks heel klein in het geweld van de wind, regen en deining van de zee. Na een half uur volle bak peddelen om niet te dicht bij de rotsen te komen werd het water wat rustiger. We vonden het laatste CP, en kwamen veilig aan in de haven van Viveiro. We hadden het gehaald! We zijn full course gefinisht bij een Adventure Race World Series race!